Jeugdemancipatie...

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down

Jeugdemancipatie...

Bericht  iemand op wo dec 19 2007, 12:44

Jeugdemancipatie gaat veel verder dan alleen maar seks
http://www.martijn.org/page.php?id=103000


[Ellen Mik:] Het doel van het programma, van de VPRO en de vier volwassenen, die het programma begeleidden, was, om kinderen zelf aan het woord te laten: kinderen van 9 tot 12 jaar, die zelf en zelfstandig het woord te laten doen en die via het medium radio de mogelijkheid bieden andere kinderen te bereiken op hun eigen manier. Die kinderen bepalen zelf de onderwerpen. Ze bepalen zelf wat de inhoud daarvan zal zijn, hoe het moet zijn en hoe het gepresenteerd wordt. Ze beantwoorden zelf de telefoongesprekken met de kinderen, die naar het programma opbellen. […] De kinderen die het programma maken vinden het hardstikke leuk om te doen. […]

Toch ook wel reakties uit de grote steden, maar heel veel van het platteland. Die kinderen vonden het prachtig, dat deze kinderen alles zo frank en vrij zeiden. Ook hebben we heel veel reakties gehad van ouders, vooral verontwaardigde reakties in de trant van: ja, dat is weer typisch VPRO, vieze vuile praat, die kinderen discrimineren ons volwassenen. Die kinderen zeggen werkelijk alles wat ze voor hun bek komt. Als die kinderen een rijtje ”vieze woorden” gaan opnoemen, zoals dat wel eens gebeurde, dan geeft dat bij volwassenen verwarring. Verwarring zo van: die kinderen zullen wel geïndoctrineerd zijn! Dat wordt heel vaal gedacht door volwassenen, omdat volwassenen zelf altijd indoktrineren. Maar dat is absoluut niet waar! En dat wordt als vreemd ervaren, dat wij dat als volwassenen niet doen. […]

Uiteindelijk is er toen een interview geweest, door de kinderen van “Een klap op je kop” [naam radioprogramma] met drie jongetjes die een pedofiele relatie met een volwassene hadden. Ook hebben ze een gesprek gehad met een moeder van één van die kinderen en met iemand van de zedenpolitie in Rotterdam. Over die pedofilie zijn twee uitzendingen geweest. De kinderen zelf stonden daar heel onbevangen tegenover, heel vanzelfsprekend. En ze verbaasden zich eigenlijk over de reakties van de volwassenen op pedofilie, die zo negatief waren. Wat ook zo mooi was, was toen ze de politie in Rotterdam interviewden: ik had de kinderen niets verteld over hoe de politie werkte, want daar was ik zelf toen ook niet goed van op de hoogte. Ze gaven toen zelf al kritiek op die vent van: “Ja, dat zeg je nou wel, maar volgens mij zit je alleen maar mooi te praten en gebeurt dat niet zo! We geloven er geen bal van, want dit en dit zijn de verhalen”. […]

[Ellen:] Ik merkte dat ik me heel goed kon invoelen in de kinderen en de volwassenen, die deze vorm van omgaan met elkaar hadden. Ik kreeg steeds sterker het gevoel: verdomme, al die mensen die met die rare denkbeelden in hun hoofd zitten, al die vooroordelen dat moet uit de wereld worden geholpen. […]

Uit deze beide uitzendingen blijkt dat niet zozeer het pedofiele kontakt schadelijk is voor het kind, als wel de reaktie van de volwassenen uit de omgeving daarop. […]

Ik ben ook bij mezelf te rade gegaan: hoe zit het dan met mij? Heb ik ook die gevoelens? Nou, ik denk dat ieder mens wel pedofiele gevoelens heeft, alleen bij mij openbaart het niet als zodanig. Terwijl ik heus wel op die manier van een kind zou kunnen houden. Maar ik sluit het niet uit, dat het kan gebeuren. Ik verdom het om mezelf in zo’n hokje te stoppen van: homo, hetero, pedo, enzovoort. Het wordt nu wel aan me gevraagd, nu ik met kinderemancipatie en pedofilie bezig ben, of ik ook “zo” ben. Er wordt zelfs al wantrouwend gekeken als ik heel open en vrij met kinderen uit mijn eigen woonbuurt aan het stoeien ben. […]

Jeugdemancipatie gaat veel verder dan alleen maar het onderdeeltje seks: voor een volwassene wil dat zeggen dat hij of zij een kind moet ondersteunen in het bepalen van een eigen levensweg, dat het kind zelf kan bepalen hoe het leeft. […]

Opvoeden is in mijn ogen meer begeleiden. Ik geloof dat een kind, een mens zichzelf opvoedt. Het kind heeft wel ondersteuning nodig. Steun, hulp en begeleiding, maar het moet niet in een bepaalde richting worden geduwd. En dat is juist wat je nog teveel ziet gebeuren. Maar dat ik ook niemand kwalijk te nemen, want de hele maatschappij is zo. In deze samenleving wordt je gemanipuleerd, maar je laat je ook manipuleren. Of met andere woorden: je leeft wel, maar eigenlijk laat je je leven, door anderen.

bron: Artikel ‘Jeugdemancipatie gaat veel verder dan alleen maar seks’ door René Langhorst; NIKS 1982 nr. 6; juni/juli 1982

Het hele artikel staat HIER. [edit: http://www.martijn.org/info/1982_001.html] (Aanbevolen om in zijn geheel te lezen daar hierin de kern van het ‘probleem pedofilie’ beschreven staat alsook de oplossing.)

Response to “Jeugdemancipatie gaat veel verder dan alleen maar seks


december 18th, 2007 at 2:07 pm

1982… Dat waren nog eens tijden. Maar toen had ik nog niet eens de leeftijd bereikt waarop de gemiddelde pedofiel op mij zou vallen…

...Your comment is awaiting moderation...
december 19th, 2007 at 12:31 pm

Eerst eventjes off-topic
Op 9 juni 1982, [was toen 14jr] was ik met de school ergens bij een pretpark.
Ik kon er niet van genieten. … Mijn pleegmoeder was ernstig ziek. [Ze had toen baarmoederhalskanker, van alles was geprobeerd maar niets hielp.] Na het schoolreisje ging ik naar het ziekenhuis, mijn pleegmoeder was aan het slapen. De zuster vroeg me of ze mijn pleegmoeder zou wakker maken. Na 3 sec. of zo zei ik “laat haar maar slapen.” De volgende morgen, [06:45] had nauwelijks geslapen, ging niet naar school, kreeg bij het gastgezin waar ik toen was het telefoontje: Ze was overleden.

Mijn pleegmoeder zou naar mijn denken best wel fan van Ellen zijn geweest. Ze heeft mij op allerlei manieren zeer vrij opgevoed. Ook in het omgaan met volwassenen. Ik mocht als voorbeeld ‘vieze’ mannetjes bezoeken vanaf mijn 9de jaar. Ze had mij geleerd duidelijk NEE te zeggen als ik iets niet wilden. (Uiteraard JA te zeggen als ik het okay vond)

“…voor een volwassene wil dat zeggen dat hij of zij een kind moet ondersteunen in het bepalen van een eigen levensweg, dat het kind zelf kan bepalen hoe het leeft.”
Dit zou mijn pleegmoeder gezegt kunnen hebben.

“Een pedofiel moet zich ook realiseren dat hij of zij niet alleen een vriend of vriendin is voor het kind, maar ook nog opvoeder.”
Tja… ehhh, sorry maar die realisatie had/heb ik niet. Maar de meeste vriendjes die ik had konden dat zelf wel. [16+ers]

p.s. mijn pleegmoeder was academisch docent en had de titel doctorandus.

iemand

Aantal berichten : 101
Registration date : 31-10-07

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven


 
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum